| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Karol Błaszkowicz |
| Urodzenie | 1 listopada 1894, Rzeszów |
| Data śmierci | po 1941 |
| Rola | pułkownik uzbrojenia Wojska Polskiego |
| Służba | |
| Armie | cesarsko-królewska Armia; Wojsko Polskie |
| Najwyższy stopień | pułkownik (starszeństwo 19 III 1937) |
| Rodzina | |
| Rodzice | Jan i Katarzyna z domu Książak |
| Żona | Helena Maria Kuźniar (ślub 1922) |
| Odznaczenia (wybrane) | |
| Wybrane | Krzyż Walecznych; Złoty Krzyż Zasługi; Krzyż Niepodległości |
Karol Błaszkowicz był oficerem artylerii, a następnie specjalistą ds. uzbrojenia w okresie II Rzeczypospolitej. W służbie pełnił funkcje instruktora, dowódcy i komendanta szkoły, a także zajmował stanowiska w strukturach uzbrojenia okręgów wojskowych.
Życiorys i wykształcenie
1 listopada 1894 urodził się w Rzeszowie jako syn Jana i Katarzyny z domu Książak. Od 1904 uczęszczał do c. k. II Gimnazjum w Rzeszowie. W czerwcu 1913 ukończył klasę VIII i zdał egzamin dojrzałości z odznaczeniem.
W czasie I wojny światowej służył w cesarsko-królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był 3 pułk artylerii fortecznej. Został mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 września 1915, a następnie porucznikiem rezerwy ze starszeństwem z 1 listopada 1917.
Służba w Wojsku Polskim i awanse
21 stycznia 1919 objął w Przemyślu dowództwo nowo sformowanej 1 baterii 2 pułku artylerii ciężkiej, która od czerwca tego roku była 1 baterią 4 pułku artylerii ciężkiej. Z baterią wyruszył 5 marca na front ukraiński. Brał udział w walkach do połowy lipca, a później służył w odwodzie Frontu Wołyńskiego i 2 Armii.
W maju 1920 trafił z 1 baterią na Front Północny przeciwko bolszewikom. Wyróżnił się 12 czerwca, ostrzeliwując most na Berezynie pod Żarnówką. 9 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana w artylerii ze starszeństwem od 1 kwietnia 1920.
Praca instruktorska i służba w strukturach uzbrojenia
Po wojnie pozostał w armii jako oficer zawodowy. Służył m.in. w 4 dywizjonie artylerii ciężkiej w Kaliszu, 8 pułku artylerii ciężkiej w Grudziądzu oraz w 9 pułku artylerii ciężkiej w Siedlcach. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 15 sierpnia 1924.
W styczniu 1925 został instruktorem grupy dowódców dywizjonów w Obozie Szkolnym Artylerii w Toruniu. Później trafił do kadry oficerów artylerii przy Departamencie III MSWojskowych. 1 listopada 1930 został zastępcą dowódcy 14 pułku artylerii polowej w Poznaniu. 2 grudnia 1930 awansował na podpułkownika ze starszeństwem od 1 stycznia 1931.
W sierpniu 1931 objął stanowisko szefa Szefostwa Uzbrojenia Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie. W marcu 1932 został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia. 31 marca 1933 został komendantem Szkoły Zbrojmistrzów, od 1935 nazywanej Szkołą Uzbrojenia, i pełnił tę funkcję do 1939. Na stopień pułkownika awansował ze starszeństwem z 19 marca 1937.
Kampania 1939 i internowanie
31 sierpnia 1939, po ogłoszeniu mobilizacji, objął stanowisko naczelnego szefa służby uzbrojenia w Kwaterze Głównej Naczelnego Wodza i brał udział w kampanii wrześniowej. 18 września 1939 przekroczył granicę z Rumunią i został internowany w Târgoviște.
W lutym 1941 przekazano go władzom niemieckim jako jeńca wojennego. Osadzono go w Oflagu VI E Dorsten, a w kwietniu 1941 przeniesiono do Stalagu XI A Altengrabow. Został skierowany do Szpitala Przeciwgruźlicznego dla jeńców wojennych w Tangerhütte. Data jego śmierci nie jest znana; wiadomo, że żył po 1941 roku.
Odznaczenia i wyróżnienia
Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Niepodległości. Złoty Krzyż Zasługi przyznano mu 18 marca 1929 "za zasługi na polu wyszkolenia wojska".
Posiadał też medale pamiątkowe z okresu 1918–1921 i z dziesięciolecia niepodległości. Wcześniej, w służbie austro-węgierskiej, otrzymał medale zasługi i waleczności oraz Krzyż Wojskowy Karola.