Zimowe igrzyska olimpijskie 2026: halfpipe kobiet – zasady i faworytki

W konkurencji halfpipe’u kobiet na snowboardzie podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026 triumfowała 17-letnia Koreanka Choi Ga-on, która w finale uzyskała notę 90,25 pkt, wyprzedzając faworyzowaną Chloe Kim. Ocenie sędziów podlegały amplituda skoków, trudność ewolucji oraz płynność przejazdu przez ośnieżoną rynnę. Szczegółowy opis zasad i analizę rywalizacji znajdziesz w dalszej części artykułu.

Jak wyglądał harmonogram rywalizacji w Livigno?

Zmagania snowboardzistek w halfpipie rozłożono na dwa dni i przeprowadzono w malowniczo położonym Livigno Snow Park. Była to jedna z jedenastu konkurencji snowboardowych rozgrywanych podczas igrzysk w dniach od 5 do 18 lutego 2026 roku. Zawody te stanowiły istotny punkt programu, przyciągając uwagę kibiców z całego świata.

Pierwszy etap, czyli kwalifikacje, rozpoczął się 11 lutego o godzinie 10:30. Każda z zawodniczek miała prawo do dwóch przejazdów, z których do klasyfikacji wliczano rezultat lepszy. Dwanaście najlepszych snowboardzistek awansowało do wieczornej rozgrywki finałowej, zaplanowanej na 12 lutego na godzinę 19:30 przy sztucznym oświetleniu. Niespodziewane problemy pogodowe – silna burza śnieżna – zakłóciły jednak harmonogram innych sportów w tym samym obiekcie, wymuszając przesunięcie rywalizacji w narciarskim halfpipie na kolejny dzień.

W decydującej fazie format ulegał zmianie. Finalistki oddawały trzy przejazdy, a o ostatecznym układzie lokat decydował najwyższy wynik punktowy uzyskany w dowolnym z nich. Taki system premiował odwagę w doborze trików, ale jednocześnie wymuszał kalkulację ryzyka w kontekście ewentualnego upadku.

Jakie są główne zasady konkurencji halfpipe?

Areną zmagań jest specjalnie uformowana, głęboka rynna śnieżna przypominająca przekrój wielkiej rury. Zawodniczki, nabierając prędkości na stromych ścianach, wykonują widowiskowe skoki połączone z rotacjami i chwytami deski. Kluczowe parametry oceny sędziowskiej opierają się na pięciu filarach: amplitudzie lotu, stopniu trudności trików, ich różnorodności, jakości wykonania oraz ogólnej progresji i płynności całego przejazdu.

Sędziowie wystawiają noty w skali od 0 do 100 punktów. Wysokość skoku mierzona od krawędzi rynny ma masywne znaczenie – im wyżej nad ścianę uda się wybić, tym więcej czasu na złożenie technicznie wymagającej figury. Deska nie może wypaść poza linię rynny, a każde dotknięcie śniegu dłonią w trakcie lądowania obniża końcową ocenę.

Kto był faworytką i jak wypadła w kwalifikacjach?

Przed rozpoczęciem igrzysk główną kandydatką do złota była Amerykanka Chloe Kim, mistrzyni olimpijska z Pekinu sprzed czterech lat. Już w pierwszym przejeździe kwalifikacyjnym potwierdziła swoją dominację, uzyskując bardzo wysoki wynik 90,25 pkt. Po tym widowiskowym przejeździe odpuściła drugą próbę, pewna awansu do finału z pierwszej pozycji.

Tuż za nią uplasowała się Japonka Sara Shimizu, która po słabszym otwarciu (19,75 pkt) zmobilizowała się w drugiej próbie i wylądowała z notą 87,50 pkt. Trzecia lokata przypadła rodaczce Kim – Maddie Mastro – po przejeździe ocenionym na 86,00 pkt. W czołowej dwunastce zameldowały się również m.in. weteranka z Hiszpanii Queralt Castellet oraz dwie Chinki: Cai Xuetong i Wu Shaotong. Z rywalizacji po kontuzji w drugim przejeździe odpadła doświadczona Liu Jiayu.

Wyniki kwalifikacji przedstawiały się następująco:

Awans wywalczyły również Sena Tomita (77,50 pkt), Bea Kim (76,75 pkt), Mitsuki Ono (76,00 pkt) oraz Wu Shaotong (75,25 pkt). Za burtą finału znalazły się między innymi reprezentantki Niemiec, Szwajcarii i Australii.

Co wydarzyło się w finale?

Wieczorny finał przyniósł jedną z największych niespodzianek całych igrzysk. Choi Ga-on, 17-letnia Koreanka z szóstym rezultatem eliminacji, po przeciętnym pierwszym przejeździe (10,00 pkt) zebrała się do fenomenalnej trzeciej próby. Jej agresywny i czysty technicznie przejazd, pełen wysokich rotacji, sędziowie ocenili na 90,25 pkt.

Chloe Kim odpowiedziała mocnym, ale nieidealnym pierwszym przejazdem za 88,00 pkt. Zmagając się z presją i drobnymi błędami, Amerykanka nie była w stanie poprawić swojej noty w kolejnych dwóch próbach (w obu przypadkach DNI – Did Not Improve). Niespodziewane problemy liderki sprawiły, że podium stanęło otworem dla zawodniczek z Azji. Brązowy medal przypadł reprezentantce Japonii – Mitsuki Ono – która już w inauguracyjnym ślizgu wylądowała z solidną notą 85,00 pkt, co w zupełności wystarczyło do utrzymania trzeciej lokaty do samego końca.

Choi Ga-on oddała kluczowy przejazd w momencie największej presji, detronizując mistrzynię i zapisując się w historii koreańskiego sportu.

Szczegółowa klasyfikacja medalowa i końcowa czołówki ukształtowała się w sposób następujący:

Poza podium znalazły się Cai Xuetong (6. miejsce, 80,75 pkt), Wu Shaotong (7. miejsce, 78,00 pkt) oraz Bea Kim (8. miejsce, 77,00 pkt). Duży niedosyt mogły odczuwać Hiszpanka Castellet oraz Kanadyjka Hosking, które w finałowej sesji zaliczyły wyjątkowo nieudane ślizgi, kończąc zmagania odpowiednio na 10. i 11. pozycji.

Jak halfpipe snowboardowy różni się od rywalizacji narciarek?

W tym samym obiekcie – Livigno Snow Park – odbyła się też rywalizacja w narciarstwie dowolnym, gdzie w halfpipie kobiet bezkonkurencyjna okazała się Eileen Gu. Reprezentantka Chin obroniła tytuł mistrzowski z Pekinu, uzyskując w finale bardzo wysoką notę 94,75 pkt. Druga była jej rodaczka Fanghui Li (93,00 pkt), a podium uzupełniła Brytyjka Zoe Atkin (92,50 pkt).

Mimo że ogólna geometria rynny i zasady sędziowania są zbieżne, technika jazdy znacząco się różni. Snowboardzistki stoją bokiem do kierunku jazdy, co wpływa na biomechanikę rotacji oraz na to, jak lądują po trikach. Narciarki mają większą swobodę w oddzielnej pracy nóg i częściej wykonują akrobacje z chwytem nart w okolicy butów. Kalendarz igrzysk w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo był tak ułożony, że zmagania obu tych dyscyplin początkowo miały miejsce w sobotni wieczór, ale narciarki – z powodu opadów – rywalizowały dopiero w niedzielę.

Jaką rolę odegrały te zawody w klasyfikacji medalowej?

Wynik halfpipe’u kobiet w snowboardzie miał bezpośredni wpływ na układ sił w tabeli medalowej Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2026. Japonia – która w całym turnieju snowboardowym zgromadziła aż cztery złote krążki – dzięki srebrnemu medalowi Kim i brązowemu Ono potwierdziła swoją hegemonistyczną pozycję w tej części sportów deskowych. Korea Południowa, zdobywając złoto i powiększając dorobek do jednego złota, jednego srebra i jednego brązu, wyraźnie zaznaczyła swoją rosnącą siłę na arenie międzynarodowej.

Dla Stanów Zjednoczonych, które ostatecznie w całej klasyfikacji łącznej snowboardu zgarnęły tylko jeden medal srebrny i jeden brązowy, był to wynik poniżej przedstartowych oczekiwań. Data zakończenia igrzysk, wyznaczona na 22 lutego 2026 roku, zbiegła się z ceremonią zamknięcia zaplanowaną na godzinę 20:00, wieńczącą XXV Zimowe Igrzyska Olimpijskie w historii nowożytnego sportu. Spektakularny przejazd Choi Ga-on z pewnością pozostanie jednym z symboli tych zmagań.