Kazimierz Bielawski — lekarz marynarki i działacz niepodległościowy

Kazimierz Bielawski był lekarzem wojskowym, który łączył działalność niepodległościową z długą służbą medyczną w jednostkach polskich. Przeszedł przez szeregi Legionów Polskich, uczestniczył w walkach i pełnił obowiązki ordynatora oraz szefa służby sanitarnej Marynarki Wojennej.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się 23 stycznia 1893 roku w Rzeszowie w rodzinie o korzeniach szlacheckich jako syn Walentego i Wandy. Kształcenie rozpoczął w Brzeżanach, kontynuował je w gimnazjach, a od 1911 studiował medycynę na Uniwersytecie Lwowskim. Studia ukończył dopiero po I wojnie światowej, w 1925 roku, co stało się podstawą jego późniejszej kariery lekarskiej w wojsku.

Jak przebiegała jego służba wojskowa?

We wrześniu 1914 zgłosił się do Legionów Polskich i został dowódcą patrolu sanitarnego 1 Pułku Piechoty. Brał udział w walkach pod Winiarami i Korczynem, a następnie prowadził przychodnię chirurgiczną w Szpitalu Legionowym stacjonującym w Kamieńsku, później dyslokowanym do Kozienic i Dęblina. Podczas walk dostał się do niewoli austriackiej, a po zwolnieniu był internowany przez Ukraińców w Kołomyi.

W listopadzie 1916 pracował jako chorąży sanitarny w oddziale chirurgicznym Polskiego Korpusu Posiłkowego na froncie bukowińskim. Przebywał w więzieniu w Huszt i Marmaros Sziget od lutego do października 1918. Po odzyskaniu wolności służył w szpitalach polowych i brał udział w wojnie polsko‑radzieckiej w 1920 roku.

Praca w Marynarce Wojennej i stanowiska

W okresie międzywojennym pełnił funkcje lekarza w różnych jednostkach marynarki. Był lekarzem dywizjonu szkolnego, dyonu minowców oraz kierownikiem przychodni na ORP „Bałtyk”. Czasowo zajmował stanowiska lekarza Portu Wojennego w Gdyni i lekarza załogi Westerplatte. W 1931 został ordynatorem oddziału chorób wewnętrznych i zakaźnych Szpitala Marynarki Wojennej w Gdyni, a w 1938 mianowano go szefem sanitarnym Marynarki Wojennej i dyrektorem szpitala wojskowego w Gdyni.

Aresztowanie, proces i dalsze losy

Po ponownym przyjęciu do służby w lutym 1946 był szefem wydziału sanitarnego Głównego Portu Marynarki Wojennej, a następnie szefem służby zdrowia Marynarki Wojennej do 1948 roku. W 1948 przeniesiono go do rezerwy, a następnie aresztowano i oskarżono o nadużycia finansowe, łapówkarstwo i poświadczenie nieprawdy. Sąd skazał go na 15 lat więzienia z konfiskatą mienia. Karę odbywał w Gdańsku. W styczniu 1954 karę złagodzono do 10 lat z zawieszeniem na 3 lata, a w 1955 został zrehabilitowany.

Po opuszczeniu więzienia pracował jako lekarz w rafinerii nafty w Niegłowicach koło Jasła. Zmarł 1 września 1965 w Krakowie i pochowano go na Cmentarzu Rakowickim.

Ordery, odznaczenia i upamiętnienie

Wyróżniono go kilkoma odznaczeniami: Krzyż Niepodległości (24 maja 1932) przyznany za pracę w dziele odzyskania niepodległości, Krzyż Walecznych (1922) oraz Złoty Krzyż Zasługi (1938). W 2017 jedna z ulic w Sochaczewie otrzymała nazwę „kmdr. Kazimierza Bielawskiego” na zarządzenie wojewody mazowieckiego.